Kiedy w 1984 Testarossa weszła na rynek, firma Willi’ego Königa miała już duże doświadczenie w tuningowaniu Ferrari, dogłębnie przerabiając modele 308 i BB. Także i tym razem klienci do wyboru mieli bardzo szeroki wachlarz modyfikacji, poczynając od wyścigowej kierownicy na całkowicie nowym, 1000-konnym silniku.
Podstawowa oferta obejmowała sportowy jednoczęściowy filtr powietrza, który dawał standardowej Testarossie dodatkowe 5% mocy, podrasowany komputer Motronic ( +30 KM) i autorski wydech (+25 KM). Ale Niemiecki tuner oferował znacznie więcej.
Już zmiany standardowego silnika (F113 A) mogły pozwolić na osiągnięcie mocy 700KM, a to przez wepchnięcie dwóch turbosprężarek KKK, przemapowaniu komputera pokładowego (Bosch Motronic), nowy system chłodzenia i nowe tłoki oraz sportowy wydech.
Dla tych, którzy poszukiwali jednak mocniejszych wrażeń König opracował specjalną wersję ‘Competition’. Specjalnie dla tej niezwykle ekskluzywnej edycji przewidziano nowy układ Motronic, większe turbosprężarki i chłodnice. Wszystkie elementy skrzyni biegów wymieniono na mocniejsze odpowiedniki, ulepszono także pompę i chłodnicę oleju. Do kompletu można było zakupić też zawodnicze dwupłytowe sprzęgło. Pozwoliło to na osiągi godne najlepszego Ferrari, sprzedawanego nawet całe 20 lat później – Enzo. König Testarossa Competition Evolution przyśpiesza do 100 km/h w niecałe 3 sekundy i może się rozpędzić do całych 370 km/h. Zakres zmian był na tyle duży, że König ogłosił ten samochód jako samodzielną konstrukcję własnego autorstwa. Wyprodukowano 25 sztuk tego bolidu za 1 000 000 marek każdy.
Kolejnym sposobem na wydanie masy pieniędzy były modyfikacje zawieszenia. Zmiany skoncentrowane były na zwiększeniu rozstawu kół i twardości zawieszenia oraz wzmocnieniu siły hamulców. Dzięki specjalnym wstawkom na osiach koła oddalono od siebie o 10 mm, ale wraz z całym zestawem możliwy był wzrost tej wartości do aż 80 mm. Sprężyny König pozwalały na obniżenie bolidu o 2 do 3 cm, dostępne były też bardzo zaawansowane technologicznie jak na tamte czasy regulowane amortyzatory aluminiowe. Oprócz tego można było zamówić oryginalne trzyczęściowe, srebrno-złote (inne kolory też dostępne) felgi – od 17 do 19 cali. Zatrzymywanie miały polepszyć o 45 mm większe, wentylowane tarcze hamulcowe z czterema zaciskami.
Nie jest to koniec zmian zewnętrznych. Niemiecki tuner przygotował cały body-kit, wspaniale ucieleśniający filozofię barokowego tuningu lat 80. Wyraźnie poszerzone nadwozie pełne przetłoczeń wyzbyło się charakterystycznych bocznych ‘żeber’ na rzecz bardziej typowego, pojedynczego wlotu powietrza. Oddzielnie można było zamówić też spojler przedni i tylny, poszerzone błotniki i listwy boczne. Z czasem pojawiały się coraz to kolejne projekty, nieustannie poszerzające ofertę firmy. Niektóre części są wyraźnie inspirowane F40, jak np. tylny spojler (nie pokazany na zdjęciach), pleksiglasowa osłona silnika czy osłonięte tym samym materiałem przednie światła. Co ciekawe, wszystkie elementy mogły być wykonane z mieszanki karbonowo-kevlarowej lub z włókna szklanego.
König oferował też przeróbkę fabrycznie zamkniętych modeli na kabriolety pod nazwą Convertible - osadzone były one na wzmocnionej ramie. Siłą rzeczy wyposażone były w płócienny dach i przemodelowany cały tylny pas auta pokrywający silnik.
Zmiany wnętrza ograniczały tylko i wyłącznie zasób portfela i fantazji zamawiającego - poczynając od dodawania ekstrawaganckich pojedynczych części, kończąc na całkowicie przemodelowanym wnętrzu z nowymi tapicerkami, siedzeniami i tablicą rozdzielczą. Niektóre egzemplarze wyposażone były też w fotele kubełkowe, wysokiej jakości sprzęt hi-fi, telewizory i telefony. Dowodem na to, że nie zawsze były to zmiany fortunne niech świadczy czarno-żółty egzemplarz Mike’a Tysona.
