Na targi motoryzacyjne w Tokio w roku 1989 Pininfarina przygotowała wyjątkowy projekt - aerodynamiczną pracę badawczą wspartą na podzespołach Testarossy. Opatrzony imieniem Mythos samochód został stworzony tylko za zgodą Ferrari, ale bez żadnego wsparcia z Maranello - producent dostarczył tylko podwozie z układem napędowym.

Włoskie studio projektowe przypisało ramie numer seryjny EAG 026 i oblekło ją wykonanym z żywicy i włókna węglowego nadwoziem o wyjątkowo niskim współczynniku oporu powietrza Cx=0,27. Osiągnięcie wyniku tego kalibru było głównym założeniem całego przedsięwzięcia. Absolutną innowacją było wprowadzenie ruchomych spojlerów - wysuwały się z przodu i tyłu przy przekroczeniu prędkości 100 km/h, powracając na pierwotne miejsce przy zwolnieniu do 70 km/h. Razem z użyciem lżejszych materiałów zsumowało się to na nieznaczne polepszenie osiągów - przyspieszenie do 100 km/h spadło poniżej 5 sekund, a prędkość maksymalna nadal oscylowała w okolicach 290 km/h.

Inspirujący i nowoczesny projekt nadwozia wyprzedzał trendy o kilka lat i w żaden sposób nie zdradzał swojego bliskiego pokrewieństwa z Testarossą. Wyeliminowano wszystkie jej charakterystyczne cechy, a sama bryła została wydatnie spłaszczona - przy wysokości ledwo co przekraczającej metr w porównaniu z oryginałem Mythos jest 135 mm szerszy i 180 mm krótszy. Znacznie zmieniono też długości zwisów - przedni wydłużono, by ułatwić nosowi efektywniejsze przecinanie powietrza, równocześnie dramatycznie skracając tylni zwis.

Mimo wybitnie funkcjonalistycznej formy, kreacji trudno odmówić urody i elegancji. Podobnie jak w przypadku Rossy, wystarczyło kilka wyraźnie zaznaczonych odważnych linii na tle obszernych połaci gładkiej blachy, by nadać wrażenia dynamizmu i agresji. Ogólne założenia projektu nigdy nie wyszły z fazy prototypu, ale niektóre z detali udało się przenieść do kolejnych samochodów - ostatnia generacja Testarossy - F512 M - zaczerpnęła od Mythosa wzór felg, a powstały na jej bazie w kilku egzemplarzach unikatowy FX został wyposażony w bardzo podobne przednie światła.

Przedstawiany na zdjęciach i opisywany we wstępie pierwszy egzemplarz został bardzo szybko sprzedany do Japonii i znajduje się tam w rękach kolekcjonera do dziś. Pininfarina wyprodukowała wkrótce makietę samochodu do własnego muzeum, a będący pod wrażeniem nadwozia Sułtan Brunei zamówił trzy kolejne egzemplarze - noszą one także numery seryjne nadane przez Pininfarinę, a nie - jak pozostałe - przez Ferrari: EFH089 (czerwony), EFH103 (niebieski), EFI118 (czarny).