Ostateczną generacją Testarossy był zaprezentowany w 1994 F512 M. Nazwa, nie zawierająca już członu ‘Testarossa’ w jakiejkolwiek wersji została dostosowana do pozostałych produkowanych wtedy modeli. ‘M’ to skrót od włoskiego modificato – zmodyfikowany. Był to ostatni z modeli wiekowego już rodu Ferrari z płaskimi silnikami.

Najważniejsze zmiany objęły karoserię, w której zostało już bardzo niewiele z oryginalnego pomysłu Testarossy. Jakby nie patrzeć, F512 M nie wyglądał już tak atrakcyjnie jak jego poprzednicy. Chowane reflektory ustąpiły miejsca tradycyjnym, wzorowanym trochę na tych z F40. Wiązało się to głównie z ograniczeniem wagi i wzrostem bezpieczeństwa pieszych. Znajdujące się zaraz pod nimi kierunkowskazy przejęto z mniejszego F355, tak samo zresztą jak tylne światła. Niewielkie modyfikacje objęły także podwozie, poprawiając jego aerodynamikę. Nowe felgi inspirowane były kołami prototypowego Mythos, zbudowanego zresztą także na bazie Testarossy. Wloty NACA pod przednią szybą zdradzały zamontowaną nową klimatyzację, do której powietrze dostarczały. Nie był to koniec nowości we wnętrzu: wprowadzono przeprojektowaną kierownicę, pedały, gałkę skrzyni biegów i fotele (na zdjęciu poniżej w opcji sportowej).

Silnik F512 M stanowi dalsze rozwinięcie ostatniego boxera Ferrari. Moc udało się podnieść o kolejne 12 KM, co dało w sumie 440. Osiągnięto to kosztem większego żyłowania silnika, co wiązało się z jego krótszą żywotnością. Starano się o podniesienie osiągów także przez modyfikację skrzyni biegów - zmienione synchronizatory i skrócone przełożonia gwarantowały lepsze przyspieszenie i większy moment obrotowy. Ostatecznie F512 M rozpędzał się do pierwszych 100 km/h w 4,7 s, to jest o pół sekundy gorzej niż odwieczny rywal – Lamborghini Diablo.

F512 M nie wytrzymał konkurencji, produkcję wstrzymano w dwa lata po prezentacji. Model ten pozostał najmniej popularny z całej serii, zbudowano tylko 500 egzemplarzy.

Produkowane od 1973 roku podwozie i podzespoły służyły przez blisko trzy dekady, tworząc tym samym jedną z najdłużej funkcjonujących serii Ferrari. Całkowicie nowy następca został wprowadzony w 1997 roku. 550 Maranello powrócił do tradycji marki – silnik, podobnie jak w poprzedniku Berlinetty Boxer – 365 GTB ‘Daytony’ – został umieszczony z przodu, tworząc klasyczne gran turismo.