Po niepokojąco słabych występach Scuderii w latach 60., Enzo zdecydował się na całkowite skoncentrowanie wysiłków na Formułę 1, zarzucając rozwój klasy GT i P (prototypów). Przez kolejne 20 lat przerabianiem modeli drogowych na torowe zajmowała się padwiańska firma Michelotto. Z czasem jednak auta te, ze względu na wymogi bezpieczeństwa i wygodnickich klientów, stawały się zbyt ciężkie i duże, aby ścigać się nimi po torach.

Pierwszą wspólną próbą Ferrari i Michelotto przemienienia auta drogowego w rasowego zawodnika był 288 GTO Evoluzione, zbudowany na bazie 308. Niestety, wkrótce po zbudowaniu Grupę B, w której miał startować, zawieszono. Aby nie tracić potencjału obiecującej konstrukcji zbudowano legendarnego F40, a w oparciu o niego, przygotowaną także przez Michelotto wersję wyczynową.

Karoserię poddano licznym modyfikacjom – w F40 LM uwagę przykuwają przede wszystkim klasyczne w formie reflektory pokryte perspexem, karbonowe spojlery i dyfuzor oraz liczne wloty powietrza NACA, zapewniające chłodzenie hamulcom i silnikowi. Podwójne tylne skrzydło zostało wyposażone w opcję zmiany nachylenia, aby jak najefektywniej dostosować je do charakterystyki danego toru. Nowe były też lusterka boczne i plastikowe szyby, a we wnętrzu zamontowano cyfrowe zegary. Modyfikacje pozwoliły na spadek masy auta do 1050 kg.

Silnik F40 LM to rozwinięcie F140 A znanego z drogowego F40, nazwanego F140 B. Pojemność skokowa pozostała bez zmian, podkręcono tylko stopień sprężania dwóch turbo IHI, z 1.1 bara do 2.6. Więcej wlotów powietrza pozwoliło na zastosowanie większych intercoolerów firmy Behr, i nowych, podwójnych wtrysków paliwa Weber Marelli IAW 072. Stosunkowo duża moc jednostki podstawowej wzrosła do 720KM, czyli podobnej do tej osiąganej ówcześnie w Formule 1. Późniejsze zmiany regulaminowe FIA pozwoliły na wzrost mocy o kolejne 40KM.

Pierwsze testy nowego samochodu zaczęły się w październiku 1988 roku i już wtedy nadano mu nazwę ‘Le Mans’, nie będąc jeszcze pewnym, w których wyścigach będzie się ścigał. Kierowca testowy Ferrari Dario Benuzzi przejeździł pierwszym egzemplarzem na Fiorano cały miesiąc, w listopadzie przenosząc się na owalny Nardo, gdzie osiągnięto rekordową prędkość 367 km/h. W sumie prototyp przejechał 30 000 km, podczas których dosiadło go wiele sławnych kierowców.

Pierwszego gotowego F40 LM kupił jeden z najwierniejszych teamów marki – Ferrari France. Samochód zadebiutował w 1989 roku w serii IMSA GT na torze Laguna Seca, gdzie Jean Alesi zajął obiecujące trzecie miejsce (mimo, że była to jeszcze ta słabsza, 720-konna wersja). Do końca roku samochód jeszcze 4 razy stanął na podium, co należy uznać za bardzo dobry wynik, biorąc pod uwagę wyjątkowo wysoki poziom mistrzostw. W latach 1989 - 1994 sprzedano 19 egzemplarzy, z czego tylko trzy kiedykolwiek stanęły na starcie. F40 LM posłużył potem za bazę dla F40 GTE.