Zanim 365 GTB/4 przekroczył wreszcie próg wymaganych 500 sprzedanych egzemplarzy w styczniu 1972, w zakładach Servizio Assistenza Clienti przygotowywano już drugą piątkę jeszcze bardziej radykalnych Competizione, tym razem przystosowanych do Grupy IV.

Z wielu względów druga seria bazowała prawie w całości na już zbudowanych 365 GTB/4C pierwszej generacji. Ich zaktualizowanie opierało się właściwie tylko na podniesieniu mocy, na które pozwalały przepisy Grupy IV.

Z zewnątrz od projektu przygotowanego nie dawniej jak 4 miesiące wcześniej można je odróżnić tylko po kilku drobnych szczegółach, jak pokaźniejsze błotniki mieszczące szersze koła (wynikiem czego było lepsze trzymanie) i kilka poprawek aerodynamicznych. Mniej liberalne w zakresie stosowanych materiałów przepisy (materiał nadwozia taki sam jak w przypadku odpowiednika drogowego) wymusiły zastosowanie w pełni stalowego nadwozia, które przyczyniło się do ponownego wzrostu wagi.

Nie mniejszy wpływ na nią miał też masywniejszy silnik, teraz generujący 402 KM. Dalej była to jednak ta sama jednostka Tipo 251 projektu Colombo, ze stopniem sprężania podniesionym do 10,1:1 z 9,3:1. Nie był to jednak na tyle pokaźny wzrost mocy, aby gwarantować odczuwalne zmiany w osiągach ze względu na dodatkowe kilkadziesiąt kilogramów balastu.

Mimo tego Daytona doczekała się swojego pierwszego zwycięstwa, lecz nie w USA a we Francji – w Le Mans, z myślą którego była przecież zbudowana. Egzemplarz 15667 Chinettiego wygrał francuski 24-godzinny maraton w klasie GT, kończąc na 5. miejscu w klasyfikacji generalnej. Zaledwie 3 miesiące później ten sam egzemplarz pierwszy przekroczył linię mety wyścigu Tour de France. Ostatnio model został spowrotem pomalowany na swoje oryginalne barwy francuskiej flagi i jest najpopularniejszym przedstawicielem całej serii wyścigowych Dayton, startującym w wielu pokazach i wyścigach na całym świecie. Przy okazji najdroższym – jego obecna wartość to około 2 000 000 dolarów.