Oczekiwana rama Tipo 539 o krótszym rozstawie osi została przygotowana latem roku 1959. Posłużyła za strukturę nowoczesnego 250 SWB z nadwoziem Pininfariny, które zostało zaprezentowane na jesiennym salonie w Paryżu. Pierwsza California wsparta na tej ramie zjechała z taśmy produkcyjnej w maju 1960 roku (dwa miesiące po ostatnim LWB) - bez żadnych fanfar i confetti, jako że w nomenklaturze firmy był to niezmiennie ten sam samochód.

Mniejsza o 20 centymetrów odległość między kołami miała zapewnić większą sztywność i lepszą przewidywalność w zakrętach. Nowsze Californie korzystały z tego samego silnika co berlinetta passo corto, o którym więcej można przeczytać w jej opisie. Przeważnie korzystały z konfiguracji dającej 260 KM mocy, ale nierzadko inwestowano w wyczynową wersję rozwijającą sporo więcej. Prędkość maksymalna wzrosła do ponad 230 km/h, a 100 km/h na liczniku pojawiało się już w niewiele ponad sześć sekund.

Mając taką wiedzę, trudno odróżnić LWB od SWB po samych dwudziestu centymetrach różnicy w długości nadwozia. Jest jednak parę elementów, które umożliwiają identyfikację. Pierwszym z od razu zauważalnych jest wlot powietrza na masce - w opisywanym tutaj modelu jest on niższy i zamontowany dalej niż w LWB. Chromowana kratownica za kołami przedniej osi miała teraz dwa żebra, a nie - jak wcześniej - trzy. Tylne światła były trochę większe i bardziej pochylone. Wnętrza były wykończone w trochę bardziej luksusowy sposób - cała deska rozdzielcza wykończona była skórą, dokładano więcej tapicerki i materiałów wyciszających.

Przez kolejne lata do końca produkcji w 1963 dokonano tylko dwóch modyfikacji - od 1961 wzorem berlinetty montowano mocniejszy silnik Tipo 168/61, w końcowej fazie produkcji poszerzono rozstaw kół. Wszystkie z 54 egzemplarzy mają kierownicę po lewej stronie.

Mimo, że wyprodukowano ich o pięć mniej niż poprzednika, SWB osiągają o około 15% wyższe wartości - rekordową sumę siedmiu milionów euro wydano w maju 2008 za s/n 2377GT na Leggenda e Passione (patrz: relacja z aukcji).