|
Transaxle - transmission (skrzynia biegów) + axle (oś), układ mechaniczny integrujący skrzynię biegów z mechanizmem różnicowym na napędzanej osi. Stosowany jest na ogół z oszczędności miejsca w przypadku, kiedy silnik znajduje się przy napędzanej osi, czyli: silnik z przodu, napędzana przednia oś/silnik z tyłu, napędzana tylna oś/silnik centralnie z tyłu, napędzana tylna oś. Obok oszczędności masy i kosztów produkcji, dużą zaletą jest też fakt, że wał napędowy musi wytrzymać tylko moment obrotowy bezpośrednio z silnika, nie powiększony o przełożenie skrzyni biegów.
Ze względu na oszczędność masy, układ transaxle stosowany jest także w samochodach wyścigowych, gdzie silnik jest umieszczony z przodu, a układ transaxle na tylnej (napędzanej) osi. W przeciwieństwie do typowego układu skrzynia biegów za silnikiem, takie rozwiązanie pozwala na lepszą dystrybucję masy pomiędzy osiami. Rozwiązanie to już od 275 GTB ma zastosowanie także w Ferrari. Od modelu Mondial T po dziś dzień Ferrari stosuje się transaxle z poprzecznie umieszczoną skrzynią biegów. W nazwie tego pierwszego litera T pojawiła się właśnie dla podkreślenia poprzecznego umieszczenia (ang. transverse), potem jego śladem poszedł model 348 tb/ts.
Pierwsze rozwiązanie z takim założeniem pojawiło się w amerykańskim samochodzie luksusowym Stutz Bearcat, od lat 30. do 50. gościł w Skodach. Rozwinięty został przez znanego włoskiego inżyniera Vittorio Jano, który akurat w tym przypadku pracował nie na zlecenie Scuderii Ferrari, a Lancii - w 1950 transaxle zadebiutował w Lancii Aurelii. Ten sam układ pojawia się także m. in. w Pegazo Z-102, Pontiacu Tempest, Porsche 924 i 928, Alfie Romeo 75 i SZ, Chevrolecie Corvette, najnowszym Maserati Quattroporte oraz Astonach Martinach DB9 i V8 Vantage.
|
