|
Dyfuzor to odpowiednio ukształtowany odcinek poszycia podwozia, zakrzywiony na ogół od wysokości tylnej osi do samego końca samochodu, służący do zwiększenia przyczepności. Swój początek znalazł w bolidach Formuły 1 już w latach 70., pojawiając się w samochodach drogowych na początku lat 90. (szczególnie mocno reklamowany w BMW Z1 z 1991). Od wielu lat jest praktycznie integralną częścią wszystkich drogowych Ferrari, wyraźnie podnosząc osiągi.
Wykorzystując właściwości gazów, tak ukształtowana konstrukcja odsysa powietrze ku górze, czyli kierunkowuje je w taki sam sposób jak zwykły spojler (tyle, że krawędź dociskająca jest, paradoksalnie, nad dociskanym powietrzem). Powoduje to zwiększenie prędkości powietrza przepływającego pod samochodem przy jednoczesnym zmniejszeniu jego ciśnienia, czyli działa na zasadzie odwrotnej do skrzydła samolotu.
Co to oznacza dla osiągów – mniejszy opór powietrza przy jednoczesnym większym docisku. Dyfuzor ma jednak inną, mniej techniczną wadę – stanowi problem natury designu; ciężko poradzić sobie ze zgrabnym wpasowaniem takiego elementu w wyszukany tył granturismo.
Wyeksponowany dyfuzor w Ferrari Enzo
W ostatnich latach domeną Hamanna stały się dyfuzory z regulacją kąta nachylenia, jak ten przedstawiony tutaj w F430
|
