|
|
|
Tor Fiorano
|
 |
|
Dla lepszego przygotowywania bolidów i częstszego testowania Ferrari postanowił wybudować swój własny tor wyścigowy. Na dużym polu niedaleko fabryki zbudowano pętlę Fiorano, która została oddana do użytku w 1972. Tor jedyną modernizację przeszedł w 1996, kiedy dobudowano drugą wersję ostatniego zakrętu, czyniąc pętlę bardziej odpowiednią dla współczesnych, bardzo szybkich maszyn. Stara wersja może być jednak przez cały czas używana.
Mieści się on pomiędzy dwoma drogami krajowymi – 12 i 467. Kompleks wtapia się w naturalne otoczenie bez zaburzania go – pełni ono tutaj ważną rolę wsparcia psychologicznego. Ze względu na to, że Fiorano znajduje się u stóp łańcucha górskiego, gdzie pogoda na ogół jest dobra, można z niego korzystać przez prawie cały rok.
 |
Cała pętla jest tak zaprojektowana, aby jak najbardziej przypominać zwykłą drogę. Współczynnik zakrętów wynosi 1.24, co daje 1661 metrów zakrętów i 1339 metrów prostych. Zaprojektowany tor miał za zadanie w najlepszy możliwy sposób testować możliwości samochodów w każdych warunkach, toteż znajdziemy tu łuki o każdym promieniu (od 13,71 metra do 370 m), zakręty o jednym i więcej środkach, zapewniony jest też balans pomiędzy zakrętami lewymi i prawymi. Niemożliwym było, aby bezpośrednio przenieść elementy z innych torów, pewne elementy przypominają jednak słynne Europejskie kompleksy. |
|
Zakręt nr. 1 jest używany, aby przetestować zachowanie samochodu podcza ostrego hamowania z dużej prędkości. Zakręty 2 i 9 (ostro w lewo i prawo) sprawdzają umiejętności podczas hamowania przy ostrym skręcaniu, podczas gdy następujące bezpośrednio po sobie 4 i 5 wpływ siły odśrodkowej na dostarczanie paliwa do silnika i przejścia konstrukcji z zakrętu lewego do prawego. Między 6. a 7. zawarta jest prosta z trzema podjazdami, testująca wytrzymałość samochodu na nagłe zmiany wysokości, a sekcja długich zakrętów od 10. do 14. efektywność aerodynamiczną. Szykana nr. 15 (dobudowana koło głównej prostej) sprawdza sprawność silnika i konstrukcji nośnej.
W środku głównego toru wybudowana jest jeszcze ‘patelnia’ do testowania właściwości jezdnych przy stałym skręcie. Służy też do mierzenia tempa zużywania opon i pochylania się karoserii. Buduje ją 5 pasów każdy po 5 metrów i jeden czterometrowy; minimalny promień wynosi 25 metrów, maksymalny – 55. |
|
Na tle ‘zwykłych’ torów F1 Fiorano wyróżnia się zbudowanym w 2002 systemem irygacyjnym – cały tor można pokryć wodą, symulując warunki deszczowe - w zaledwie kilka minut. Prawie cała zużyta na to woda jest później odzyskiwana. Do dyspozycji kierowców pozostaje też system dziesięciu kamer obserwujących każdy ruch bolidu, w pełni funkcjonujący pit lane ze zautomatyzowanym systemem gaśniczym i siłownię, z której kierowcy Scuderii korzystają prawie każdego dnia. Specjalnie dla VIPów i dziennikarzy zbudowano też zadaszoną widownię, mieszczącą 80 osób. Także w 2002 obok toru zbudowano nowe zakłady Gestione Sportiva, gdzie obecnie są budowane bolidy Formuły 1 i FIA GT. |
 |
|
Długość wersji oryginalnej: 2,948.50 metra
Długość wersji nowej: 2,976.41 metra
Asfalt: Shell Cariphalite Grand Prix Bitumen
|
|
|